Voor ons is bouwen dagelijkse kost. Voor toekomstige bewoners is het een once (soms twice) in a lifetime ervaring. Het gaat over hun woning, over veel geld. Drie weken vertraging is voor ons een planningspuzzel, voor de ander betekent het verhuisstress en onrust aan de keukentafel.

Iemand vertelde me ooit over de vier W’s: Wonen, Werken, Wederhelft en Welzijn. Als het bij Wonen stormt, waait het op al die andere vlakken mee. Onze belangrijkste taak is daarom veranderd. Wij zijn niet meer alleen bouwers, we zijn op de eerste plaats rustbewaarders.

Abd: ‘We werkten in de zomer voor ons eten in de winter’‘

De mensen van Mensink: wie zijn ze, waar zijn ze goed in en waarom doen ze wat ze doen? Vandaag metselaar Abd (33), die vanuit Syrië via Turkije en Griekenland in Nederland belandde en nu dagelijks met Hans samenwerkt.

Afgelopen zomer was Abd voor het eerst sinds elf jaar weer in Jableh, een historische havenstad aan de Middellandse Zee in het noordwesten van Syrië. Abd is er geboren en getogen. Het eeuwenoude Romeinse theater staat er nog altijd en is de Syrische burgeroorlog gelukkig grotendeels ongeschonden doorgekomen.

Als jonge jongen ging Abd in Jableh niet graag naar school. Hij was er niet goed in en had er simpelweg geen interesse in. Op zijn dertiende vond hij het wel mooi geweest. Via vrienden belandde hij als metselaar in de bouw. Daarmee verdiende hij al snel meer dan zijn moeder, die een ervaren docent was.

Vluchten en overleven in Turkije

In 2015 – het jaar van ‘Wir schaffen das’ – besloten Abd en zijn broer te vluchten, net als miljoenen andere Syriërs. Abd vluchtte omdat zijn militaire dienst aanstaande was, zijn broer omdat hij niet langer aan zijn dienstplicht wilde voldoen.

Abd en zijn broer trokken naar Turkije. Ze werkten er als metselaar, maar de omstandigheden waren zwaar. Op de vraag wie hij in Turkije was, geeft hij een veelzeggend antwoord: ‘Niemand.’

Ze lopen al een tijdje bij ons rond, maar droegen regelmatig een shirtje van Bouwmensen. Nu Stefan, Tio, Sam, Bart en Wout zijn geslaagd voor de opleiding Allround Timmerman begint het echte werk: een dienstverband bij Mensink. Tristan is er blij mee: ‘We zijn blij dat we deze zelf opgeleide jongens voor ons bedrijf kunnen behouden.’

Dylano: ‘De bouw is anders dan voetballen bij PEC, al ben ik nog steeds veel buiten’

De mensen van Mensink: wie zijn ze, waar zijn ze goed in en waarom doen ze wat ze doen? Vandaag: Dylano (16), die jarenlang in de jeugdopleiding van PEC voetbalde en nu leerling timmerman is.

‘Kleine Gijs’ noemen ze hem bij Mensink. Of ‘mini Gijs’. Omdat hij via de andere Gijs, ook een Heetenaar, bij Mensink terechtkwam. De vader van Dylano had de grote Gijs aangesproken op een feest. Hij zei: mijn zoon wil de bouw in. En toen had Gijs gezegd: dan kunnen wij hem misschien wel gebruiken. Dylano: ‘Ik had nog niet gesolliciteerd of ik had al een bijnaam.’

Na het vmbo schreef hij zich in bij Bouwmensen. Dat klinkt als een normale stap voor jongeren met bouwambities, maar voor Dylano zat het anders. Want hij voetbalde jarenlang in de jeugdopleiding van PEC Zwolle. Voor en na school. Op zijn zesde werd hij gescout. Bij PEC werd hij winger op rechts, type Dumfries. Tot hij vorig seizoen voelde: het is klaar. ‘Ik had er geen plezier meer in, was vaak geblesseerd. En ik had geen goede klik met de trainer.’

Het alternatief voor PEC: de bouw

Hij koos er zelf voor om te stoppen. ‘Zo kon ik tenminste gewoon aan mijn opleiding beginnen zonder tijd te verliezen.’ Op zijn avontuur bij PEC kijkt hij positief terug. Hij leerde er veel, vooral zelfstandig worden. ‘Vanaf de middelbare school fietste ik iedere ochtend naar het station in Raalte, dan met de trein naar station Zwolle en dan nog met de bus naar PEC. Ruim een uur heen, ruim een uur terug.’

Bij Mensink houden we van aanpakken, samenwerken en een beetje plezier op z’n tijd. Daarom hebben we iets bijzonders gedaan in aanloop naar het WK voetbal: we hebben met onze eigen mensen een heus WK-nummer opgenomen.

Van de bouw naar de studio

Voor de opnames zijn collega’s in het geheim afgereisd naar de Hillroad Records Studio in Luttenberg. Daar hebben we samen gewerkt aan een nummer dat perfect past bij de WK-sfeer: vrolijk, meezingbaar en met een knipoog naar de bouwplaats op vrijdagmiddag.

Oranje zit in ons DNA

Het nummer heeft een dubbele betekenis voor ons. Natuurlijk verwijst het naar het Nederlands elftal en het WK, maar ook naar onszelf. De kleur oranje is jarenlang een belangrijk onderdeel geweest van onze identiteit, en die hebben we recent weer vol trots teruggebracht in onze uitstraling. Deze actie voelde daarom als een logisch én leuk vervolg.

Directeur Tristan Mensink zegt daarover:
“Oranje hoort bij Mensink en dat mag iedereen weten. Natuurlijk hopen we dat het oranjefeest dit WK lang duurt. Wij zijn in ieder geval helemaal Team Oranje.”

Karaoke-kwaliteit? Of toch een hit?

Voorman Luuk Jonkman speelt een opvallende rol in het nummer. Hij staat binnen ons bedrijf al bekend om zijn karaoke-skills, en draaide zijn hand ook voor deze opname niet om.

“Ik vond het meteen een leuk idee”, lacht Luuk. “We hebben ontzettend veel schik gehad tijdens de opnames in Luttenberg. Natuurlijk neem je jezelf niet al te serieus, maar ik denk eerlijk gezegd dat we ons niet hoeven te schamen voor het eindresultaat.”

We nodigen iedereen uit om mee te luisteren, mee te zingen en vooral samen het WK in te luiden.

Mensink heeft er een nieuwe collega bij. Onlangs is de Syrische Abdurrahman (33), roepnaam Abd, gestart binnen ons team. Met ruim tien jaar ervaring in de bouw brengt hij vakkennis en internationale ervaring mee.

Abd vertelt: ‘Mijn passie voor de bouw begon in Syrië, waar ik het vak heb geleerd en tien jaar werkzaam ben geweest in de bouw. Door de oorlog verhuisde ik naar Turkije, waar ik mijn ervaring verder heb uitgebreid bij meerdere bouwbedrijven. Sinds mijn komst naar Nederland heb ik verschillende werkzaamheden verricht en vrijwilligerswerk gedaan. Uiteindelijk kreeg ik de kans om aan de slag te gaan bij Mensink.’

De eerste weken bij Mensink zijn hem goed bevallen. ‘Mijn collega’s zijn vriendelijk, behulpzaam en staan altijd klaar om elkaar te ondersteunen. Daardoor voel ik mij hier thuis en ga ik iedere dag met plezier naar mijn werk.’

Ook bij Mensink is de kennismaking positief verlopen. Aron Hofstede: ‘Voor gemotiveerde vaklieden staan onze deuren altijd open. Vanaf het eerste gesprek hadden we een heel positieve indruk van Abd. Hij beschikt over praktijkervaring, spreekt de Nederlandse taal en heeft vooral veel motivatie om aan de slag te gaan. Dat zijn eigenschappen die we binnen ons bedrijf enorm waarderen. We kijken dan ook uit naar een mooie en langdurige samenwerking. Hij krijgt de tijd om de Nederlandse manier van werken zich eigen te maken.’

Mensink kwam met Abd in contact via Dynamisch Op Weg, onderdeel van Sallandse Wegenbouw. ‘We zijn blij dat we door Paulien Zandbelt op hem zijn gewezen. Het laat zien hoeveel waardevolle vakmensen er zijn die graag hun professionele carrière in Nederland willen voortzetten. We wensen Abd veel succes bij deze volgende stap en zijn trots dat hij nu onderdeel uitmaakt van ons team.’

Wij bedanken Paulien Zandbelt van Dynamisch Op Weg en Marcel van Geel van de gemeente Raalte voor de totstandkoming van deze mooie verbinding.

Dyon: ‘De tosti’s op zaterdag zijn afschuwelijk lekker, die móét je gewoon een keer eten’

De mensen van Mensink: wie zijn ze, waar zijn ze goed in en waarom doen ze wat ze doen? Vandaag: Dyon (19), al vijf jaar actief in de zaterdagploeg van Mensink en ondertussen stug zwevend op de arbeidsmarkt. Neemt hij de hamer ooit weer ter hand?

Door de week ziet Dyon bijna niemand. Als hij om twee uur ‘s nachts eindelijk naar bed gaat, ontwaken zijn broers en vrienden alweer bijna. En zodra hij uit zijn bed komt, hebben de anderen er al een halve werkdag opzitten. Heeft hij zich opgesloten in zijn kamer om te gamen?

Een leven op de weg

Nee! Dyon is chauffeur bij Tielbeke en gek op avonddiensten. Hij leeft een parallel bestaan op de weg. Soms rijdt hij zeshonderd kilometer per dag, meestal met luxe boodschappen achterin zijn bus. ‘Ik vind rijden gewoon leuk.’

Nog leuker dan rijden: de zaterdag bij Mensink.

Want zolang Dyon zweeft op de arbeidsmarkt – daarover zo meer – blijft hij lekker ‘knooien’ in de zaterdagploeg van Mensink. Al vijf jaar inmiddels. Werk kan hij het bijna niet noemen, het is eerder hobby. Als veertienjarig knulletje meldde hij zich voor het eerst. Inmiddels is hij een van de aanvoerders. ‘Omdat ik een rijbewijs heb, wie rijdt bepaalt.’

Shawarma, hamburgers of worstenbroodjes

Meestal krijgen ze een lijstje van Aron. En als er niet zoveel op staat, zien ze het werk zelf wel liggen: aanhangers leegpakken, hout zagen, de zaag schoonmaken, stempels invetten, steigermateriaal sorteren, bokken verplaatsen, aanhangers weer inpakken. En de bouw op natuurlijk: dakpannen leggen, opruimen, steigers op- of afbouwen, stempels weghalen.

‘De jeugd van tegenwoordig…’ zegt de een. ‘Oké boomer,’ zegt de ander. Onze jongste collega is 16, onze oudste 70. Hoeveel generaties zijn dat? Drie? Minimaal. En dan rekenen we Boertie (87) nog niet eens mee.

Laatst hadden we middelbare scholieren te gast. Ik dacht dat ik met mijn 28 jaar nog wel kon levelen met ze, maar helaas. De sneltrein die de tijd heet, dendert maar door. En ja, dat leidt intern weleens tot gesprekken.

De man die op zondag het vlees snijdt

Tussen jonge vaders en zestigplussers bijvoorbeeld. Een paar weken (betaalde) afwezigheid na de geboorte van een toekomstige vakman of -vrouw is de norm tegenwoordig. Vervolgens kiezen steeds meer vaders ervoor om een werkdag per week thuis te blijven.

Hoewel het ons voor uitdagingen stelt – capaciteit, overdracht, meer mensen per project – snap ik die vaders wel. Als zij moeten werken om de kinderopvang te betalen, kunnen ze net zo goed thuisblijven. Als bonus zien ze hun kinderen opgroeien en ze worden niet ‘de man die op zondag het vlees snijdt’.

Good times create weak men?

Maar ja, hoe leg je dat uit aan eerdere generaties? Twee dagen vrij na een geboorte was lange tijd de norm. Op dag één zaten de vaders aan het bed, op dag twee togen zij in pak naar het gemeentehuis om de geboorteaangifte te doen. Daarna zei de werkgever: ‘Hè hè, ben je daar eindelijk weer?’

Naoorlogse praktijken: hard times create strong men.

Vandaag de dag hebben we het goed. Want: strong men create good times. Met alle gevolgen van dien? Good times create weak men, is de volgende stap. Het is waar dat de niet lullen maar poetsen-cultuur echt wel een beetje minder wordt, ook in de bouw. Maar daar staat ook iets tegenover: digitale vaardigheden, openheid, flexibiliteit, innovatie, werkgeluk. Zaken die we óók nodig hebben om verder te komen.

‘En nu aan het werk!’

Iemand als Robin vraagt geen vrij om een huis voor zijn gezin in elkaar te timmeren, dat doet hij in de avonduren. Voor een werkgever is dat handig, want Robin hoeven we niet te vervangen. Maar niet iedereen doet en denkt zoals Robin. Mijn vader was iemand die de naoorlogse hard werken-cultuur in stand probeerde te houden. Hij sloeg weleens met zijn vuist op tafel: ‘Aan de slag!’ Hij wordt gemist door mensen zoals Robin.

Tonnie: ‘Om twaalf uur ’s middags stuurden jongens van Mensink me naar huis’

De mensen van Mensink: wie zijn ze, waar zijn ze goed in en waarom doen ze wat ze doen? Vandaag Tonnie (64), bij Mensink bezig aan zijn tweede jeugd nadat hij een tijdje in de ziektewet liep. Voor opleverpuntjes rijdt hij overal en nergens naartoe, met in zijn thermoskan een liter koffie.

‘Tropical Tonnie!’ noemen collega’s bij Mensink hem. Of gewoon: ‘Tropical!’ Waarom? Dat weet hij ook niet precies: ‘Dat is gewoon mijn naam.’ Maar na een half uur tegenover hem denk je: het past wel. Al is hij, afgezien van drie reisjes met Mensink (Mallorca, Lissabon en Tirana), nooit buiten Nederland geweest.

‘Hoe heet die muiter nou?’

Toen we hem vroegen voor deze rubriek, was zijn eerste reactie: ‘Jullie willen me toch niet met pensioen hebben, hè?’ 64 is hij. ‘Als het goed is kan ik er met 65 uit, maar dat wil ik niet. Ik ga die jongens nog een beetje langer plagen. Het bevalt me best hier.’

Sowieso is Tonnie blij dat hij nog werkt. Drie jaar geleden sloot hij een periode van acht jaar in de ziektewet af. Hernia’s in zijn nek hadden hem dwarsgezeten. Op een dag zat hij op zijn knieën te werken en kon hij niet meer omhoog komen.

Thuis wachtte hij af. Een tijd lang deed hij helemaal niets, maar dat hielp niet. ‘Stond ik alsnog op de kop in bed van de pijn.’ Er kwamen spuiten, er volgde een operatie, allemaal zonder resultaat. Toen besloot hij: dan ga ik weer wat doen. In zijn eigen schuur maakte hij kozijnen en deuren in opdracht van een aannemer.

De hernia ging er niet sneller van over, maar van stilzitten werd het ook niet beter. En zo is het eigenlijk nog steeds. De pijn is er continu, maar hij doet net of het niet bestaat. ‘Iedere ochtend en iedere avond neem ik paracetamol en… hoe heet die andere muiter nou? Van die capsules met witte poeier erin. Op recept.’

‘Als het journaal begint zit ik nog in de schuur’

Na een periode van acht jaar klopte Tonnie drie jaar geleden bij Mensink aan. Gonard zei: ‘Bij Harwoonie kunnen we je wel gebruiken.’ Tonnie: ‘Toen heb ik daar de boel op de kast gejaagd. Mooi werk.’ Inmiddels ontfermt hij zich bij Mensink over de zogeheten opleverpuntjes. Hij rijdt overal en nergens naartoe, met in zijn thermoskan een liter koffie.

En als hij ’s middags thuiskomt, knooit hij lekker verder op het erf waar zijn opa ooit boerde en waar hij nu met zijn ouders woont. ‘Mijn ouders zorgden voor mijn opa toen hij hier nog woonde, ik nu voor mijn ouders.’

In de schuur werkt Tonnie aan zijn eigen projectjes. ‘Soms ga ik naar de kringloop, dan haal ik een oude massieve kast op en dan maak ik die weer mooi. Als ik een tafel wil, maak ik hem zelf. Er is altijd wat te doen.’

De krant leest hij niet, voor het journaal is hij te laat binnen. ‘Dan zit ik nog in de schuur. Als ik om kwart over acht binnenkom drink ik nog een bakkie koffie, om half tien ga ik slapen. Alleen voor een mooie oorlogsfilm wil ik nog weleens gaan zitten.’