Bouwen is geen technisch kunstje

Bouwen is geen technisch kunstje, maar een samenwerkingsdienst (en zo houden we het leuk)

Voor ons is bouwen dagelijkse kost. Voor toekomstige bewoners is het een once (soms twice) in a lifetime ervaring. Het gaat over hun woning, over veel geld. Drie weken vertraging is voor ons een planningspuzzel, voor de ander betekent het verhuisstress en onrust aan de keukentafel.

Iemand vertelde me ooit over de vier W’s: Wonen, Werken, Wederhelft en Welzijn. Als het bij Wonen stormt, waait het op al die andere vlakken mee. Onze belangrijkste taak is daarom veranderd. Wij zijn niet meer alleen bouwers, we zijn op de eerste plaats rustbewaarders.

 ‘Wij zijn niet meer alleen bouwers, we zijn op de eerste plaats rustbewaarders.’

Waarom de rust bewaren niet meevalt

De rust bewaren is de afgelopen jaren een stuk ingewikkelder geworden. De bouw is namelijk veranderd in een oerwoud van regels, rapporten en belangen. Niemand heeft ooit bewust besloten om bouwen ingewikkeld te maken – iedereen heeft er op zijn eigen eilandje simpelweg iets verstandigs aan toegevoegd.

Neem natuurinclusief bouwen. Prima dat er nestvoorzieningen voor vogels in de gevel moeten. Maar tegelijkertijd stelt de bouwtechniek allerlei strenge eisen aan diezelfde gevel. Uiteindelijk lukt het, maar dan komt de specht langs en die besluit een gat in een gevelplank te boren.

Een andere realiteit: banken eisen op dag één volledige zekerheid, terwijl de markt en de prijzen continu bewegen. Omdat prefab vloeren een levertijd van twintig weken hebben, moeten wij mensen al vragen waar de lampen en de keuken komen. Op een moment dat de kavel soms nog moet worden ingemeten.

Tijd is de meest onderschatte kostenpost geworden. Als een proces maanden stilstaat voor rapporten of losse goedkeuringen, loopt de spanning op. En de enige die de échte rekening betaalt van al die vertraging, is de consument.

Geen klachten is iets anders dan een goede ervaring

Als we bouwen voor mensen leuk en behapbaar willen houden, moeten we onder ogen zien dat de wereld veranderd is. Bouwen is geen technisch kunstje meer waarbij partijen hun eigen straatje schoonvegen en risico’s over de schutting gooien. Het is een intensieve samenwerkingsdienst.

Ik wil niet dat mensen achteraf zeggen: ‘Het huis is mooi geworden, maar het proces wil ik nooit meer meemaken.’ Geen klachten hebben is namelijk iets heel anders dan een écht goede ervaring.

‘Bouwen is geen technisch kunstje meer waarbij partijen hun eigen straatje schoonvegen en risico’s over de schutting gooien. Het is een intensieve samenwerkingsdienst.’ 

Vanaf dag 1 samen aan tafel

De ouderwetse reflex is om eerst een architect te laten tekenen, dan een heel vergunningstraject te doorlopen, en pas aan het einde een aannemer te zoeken voor een prijs. Maar dan is de spanning al opgelopen en de speelruimte weg. Als een installateur pas zes maanden later aanschuift en zegt dat een installatie een halfjaar levertijd heeft, staat iedereen weer stil.

De oplossing is even eenvoudig als doeltreffend: zoek elkaar zo vroeg mogelijk op.

Haal de aannemer niet pas binnen als de stempels al op papier staan, maar vorm vanaf dag één een bouwteam. Zet toekomstige bewoners, architect, aannemer en de belangrijkste ketenpartners direct samen aan tafel. Het voorkomt dat we verzanden in stapels overbodige rapporten en wachttijden. Aan die tafel brengen we wensen, budget en technische werkelijkheid direct met elkaar in balans.

Ja, de bouw is veel en soms ingewikkeld geworden. Maar als we de menselijke maat centraal stellen, elkaar niet loslaten en vanaf dag één als één team aan tafel zitten, komen we er altijd uit. Dan wordt het bouwproces precies wat het hoort te zijn: een mooi avontuur naar een nieuw thuis.

‘De oplossing is even eenvoudig als doeltreffend: zoek elkaar zo vroeg mogelijk op.’ 

Mensen van Mensink #30: Abd

Mensen van Mensink #30: Abd

Abd: ‘We werkten in de zomer voor ons eten in de winter’‘

De mensen van Mensink: wie zijn ze, waar zijn ze goed in en waarom doen ze wat ze doen? Vandaag metselaar Abd (33), die vanuit Syrië via Turkije en Griekenland in Nederland belandde en nu dagelijks met Hans samenwerkt.

Afgelopen zomer was Abd voor het eerst sinds elf jaar weer in Jableh, een historische havenstad aan de Middellandse Zee in het noordwesten van Syrië. Abd is er geboren en getogen. Het eeuwenoude Romeinse theater staat er nog altijd en is de Syrische burgeroorlog gelukkig grotendeels ongeschonden doorgekomen.

Als jonge jongen ging Abd in Jableh niet graag naar school. Hij was er niet goed in en had er simpelweg geen interesse in. Op zijn dertiende vond hij het wel mooi geweest. Via vrienden belandde hij als metselaar in de bouw. Daarmee verdiende hij al snel meer dan zijn moeder, die een ervaren docent was.

Vluchten en overleven in Turkije

In 2015 – het jaar van ‘Wir schaffen das’ – besloten Abd en zijn broer te vluchten, net als miljoenen andere Syriërs. Abd vluchtte omdat zijn militaire dienst aanstaande was, zijn broer omdat hij niet langer aan zijn dienstplicht wilde voldoen.

Abd en zijn broer trokken naar Turkije. Ze werkten er als metselaar, maar de omstandigheden waren zwaar. Op de vraag wie hij in Turkije was, geeft hij een veelzeggend antwoord: ‘Niemand.’

‘‘We hadden er niets. We werkten in de zomer voor ons eten in de winter en soms werden we niet eens betaald voor ons werk,’‘

Een nieuw begin in Salland

Na vier jaar trokken ze door naar Griekenland met als eindbestemming Nederland. ‘Hier moet je zijn,’ hadden vrienden gezegd. Abd en zijn broer belandden in het azc in Almelo. Nadat ze hun verblijfsvergunning ontvingen, kregen ze allebei een woning toegewezen in Raalte. Abd woont samen met zijn vrouw en zoontje. Gezinsuitbreiding is aanstaande: ze verwachten een dochtertje.

Tegen de gemeentemedewerker zei hij: ‘Ik wil weer werken als metselaar.’ De gemeente hielp hem op weg en bracht hem in contact met Sallandse Wegenbouw, waar hij twee jaar lang een of twee dagen per week werkte. Zij stelden hem vervolgens voor aan Mensink. Tegenwoordig werkt hij bijna dagelijks samen met Hans, ‘echt een goede man.’ Ze vormen een goed duo. 

‘Het is erg leuk werken met hem’

Zekerheid en afwisseling

33 is hij inmiddels, maar voor het eerst in zijn leven heeft hij een officiële werkgever. ‘In Syrië en Turkije werkte ik voor mannetjes, niet voor bedrijven.’ Met zijn huidige jaarcontract heeft hij meer zekerheid dan ooit en hij hoopt dat het verlengd wordt. Ook het werk zelf bevalt hem uitstekend: ‘In Syrië en Turkije was al het metselwerk hetzelfde, of je nu aan een huis, bedrijfspand of ziekenhuis werkte. Hier heb ik veel meer afwisseling.’

 

Met een baan en een inkomen, kon hij afgelopen bouwvak eindelijk op bezoek in Jableh. Daar sloot hij zijn ouders en familie na al die jaren weer in de armen. Als hij over dat moment vertelt, raakt het hem zichtbaar. Hij had zijn familie al die tijd op de hoogte gehouden van zijn leven in Nederland. Ze hadden gehoord over het dorp Raalte en het bedrijf Mensink. Hij hoefde ze niets meer uit te leggen, alleen maar vast te houden. Met een glimlach: ‘Nu Assad weg is, kan dat elke zomer.’