‘Zo Tristan, zeg het maar, wat gaan we de komende jaren doen?’ Dat is de vraag die ik het vaakst heb gekregen sinds ik begin vorig jaar samen met Joeri het stokje overnam van mijn vader. Een begrijpelijke vraag. Een nieuwe generatie betekent meestal verandering. Nieuwe ideeën. Een andere koers.
“We lijken op elkaar: eigenwijs, nieuwsgierig”
Maar eerlijk gezegd begon het voor mij niet met een groot plan. Het begon met druk voelen. Met twijfelen. Met nadenken over wat mijn rol eigenlijk is. Daar deelde ik eerder al het een en ander over.
Bouwer in pure zin des woords
Afgelopen week werden mijn vader en ik geïnterviewd door Cobouw. We spraken over overeenkomsten en verschillen. We lijken op elkaar: eigenwijs, nieuwsgierig, altijd willen begrijpen hoe iets écht zit. Maar we hebben andere kwaliteiten. Mijn vader is een bouwer in de meest pure zin van het woord: ondernemer, visionair, kansen zien en erop af gaan. Dat was precies wat het bedrijf nodig had in de eerste dertig jaar.
“Hij wist ook wel dat er geen ronkend antwoord zou volgen”
Ik ben meer de verbeteraar. Ik kijk naar processen, naar structuur, naar hoe iets slimmer of efficiënter kan. Niet omdat het anders moet om het anders, maar omdat groei zonder beheersing uiteindelijk tegen je werkt. Elke fase vraagt om ander leiderschap.
Niet alles tegelijk
Ook de journalist vroeg – uiteraard – naar mijn visie en plannen. Hij had zijn vraag nog niet gesteld of mijn vader begon al in zijn handen te wrijven. Daarna stak hij zijn duim op: ‘Goede vraag!’ Hij ging er eens voor zitten, omdat hij ook wel wist dat er geen ronkend antwoord zou volgen. Ik ben me er heus van bewust dat verandering en innovatie nodig zijn om gezond te blijven. Alleen: de meest recente verandering ben ik zelf. Niet alles tegelijk.
“Mensink is in de kern een verzameling vakmensen”
En daarom zei ik: ik voel weinig behoefte om het roer drastisch om te gooien. We blijven doen waar we goed in zijn, en proberen dat nu eerst beter en efficiënter te doen. Mensink is in de kern een verzameling vakmensen, en die mensen zitten allemaal nog op hun plek (behalve één: mijn vader).
Niet te hoog van de toren blazen
Wat ik een interessantere vraag vond: wat wil je bewaren uit de tijd dat je vader het bedrijf leidde? Ik antwoordde: kwaliteit leveren, niet te hoog van de toren blazen en zo vraag creëren naar onze dienst. Voor mij is dat de kern van wat Mensink is. We doen wat we beloven en presenteren onszelf niet beter dan we zijn. Het werk komt niet naar ons toe doordat we het hardst roepen, maar doordat we doen wat we beloven.
Dat wil ik bewaren.
Tegelijkertijd zie ik mijn verantwoordelijkheid. We werken inmiddels met zo’n zeventig mensen. Dan kun je niet meer alles op gevoel doen. Dan moet je processen vastleggen. Mensen opleiden. Verantwoordelijkheden duidelijk maken. Faalkosten terugdringen. Zorgen dat we niet alleen hard, maar ook slim werken. Er is geen andere weg dan de weg vooruit.
Niet mee opgezadeld
In familiebedrijven wringt het nogal eens tussen generaties, leerde ik tijdens een masterclass van BDO. De eerste generatie denkt: waarom veranderen wat al dertig jaar werkt? De tweede denkt: als we het niet anders organiseren, lopen we vast.
Het mooie is: als de eerste generatie dat al denkt, word ik er niet mee opgezadeld. Wat het gesprek met Cobouw opnieuw bevestigde: mijn vader vond het niet makkelijk om zich los te werken uit de organisatie, maar nu hij weg is, kost het hem geen moeite om Joeri en mij onze gang te laten gaan. Ondertussen blijft hij beschikbaar voor advies.
“Mijn taak is niet om opnieuw te beginnen”
Dat is een prettige basis. Zo kan ik me naar eigen inzicht en op mijn eigen tempo richten op de toekomst van Mensink. Voorlopige conclusie daarbij: mijn taak is niet om opnieuw te beginnen, maar om verder te bouwen op wat er staat – met meer structuur, zonder het karakter te verliezen. Zodat we de beste leerplek blijven voor timmertalent in de regio en bekend blijven staan als het bedrijf dat afspraken altijd nakomt. Als dat geen ronkend plan is 😉