Dit verhaal kent (bijna) alleen maar winnaars

 In Geen categorie

Door Gonard Mensink

Ik vertelde het verhaal eerder op onze website, maar voor degenen die dat niet lazen: nog even kort over hoe het kwam dat we vijfentwintig jaar vanuit een oude varkensschuur werkten en sinds kort een futuristisch pand bewonen met snufjes die we tot voor kort alleen bij onze opdrachtgevers tot leven zagen komen. We wilden al langer iets nieuws, maar de richtlijnen lieten het niet toe. Het bestemmingsplan schreef voor dat de Broeklanderdijk 30 een plek was voor agrarische activiteiten. 

Tot we een paar jaar geleden in gesprek gingen met de gemeente en er een opening kwam. De reden dat de gemeente uiteindelijk overstag ging: het vooruitzicht op een win-win-win situatie. Inmiddels staat het kantoor overeind en hebben we onze intrek genomen in het twee verdiepingen tellende gebouw. Voor ik vertel hoe het zit met die driedubbele winst neem ik jullie graag mee naar binnen. (Nu nog even digitaal, als de coronacrisis straks voorbij is is iedereen welkom.)

Ik kan twee heel verschillende dingen zeggen over ons nieuwe kantoor en ze zijn beide waar. Allereerst kan ik zeggen dat er weinig is veranderd. Het nieuwe pand is gebouwd op de fundering van de oude varkensschuren en de kantine is nog steeds het middelpunt. Alle kantoorruimtes en functies zijn bedacht rondom een centrale, open ruimte met een lange tafel met uitsparingen voor kratten bier (zoals we ook hadden in ons oude kantoor). Never change a winning team.

De lange tafel met voor wie goed kijkt: uitsparingen voor kratten bier

En toch is niets hetzelfde gebleven. Dit gebouw is nieuw, fris, het functioneert, over alles is nagedacht en we hoeven ein-de-lijk niet meer te zoeken naar een stil plekje als een van ons wil overleggen met opdrachtgevers. Trots is misschien een beetje een vies woord, maar ik ben echt trots op ons kantoor. 25 jaar begon ik samen met mijn broer Eerhard omdat het boerenbedrijf van mijn vader niet genoeg opbracht voor meerdere gezinnen. En kijk nu: het begint er op te lijken. Jarenlang praatte ik met klanten over warmtepompen en nu hebben we er zelf een staan. Water van slechts 22, 23 graden brengt dit pand op temperatuur. Zodra we de verwarming uitzetten daalt de temperatuur slechts met één hele graad per 24 uur. Ik ben verbluft, het is een klein wonder.

Daarmee is dit gebouw niet alleen een kantine, kantoor en ontvangstruimte maar ook een showroom. (Duurzaamheid Inspiratie Centrum, jullie kunnen inpakken 😉.) Zo bezien is de verandering immens. Van “let niet op de rommel” zijn we naar “kom, we lopen een rondje, dan laat ik het je zien” gegaan. Kierdichting, HR++ glas, een pand zonder aardgas, een warmtepomp voor koeling in de zomer, een houtvergasser waarmee we resthout ‘opwaarderen’ tot verwarming in de winter: wat komt er niet tot leven in ons nieuwe kantoor? We hebben zo’n enorme sprong gemaakt dat mensen zelfs zeggen: “Dat oude had ook wel wat.” 

‘Het terrein is netjes, er liggen geen verdwaalde spijkers meer op de stoep’

Terug naar de win-win-win situatie. Iedereen weet: in iets wat oud en afgeschreven is, investeer je niet. Wie stopt er geld in een oude, versleten auto? Afrijden of verkopen zijn de opties. Zo ging het bij ons ook. Goed poetsen in ons oude kantoor had geen zin, fatsoenlijk opruimen evenmin. Het was dweilen met de kraan open. Het gevolg: een terrein dat niet bepaald een lust was voor het oog. Een écht zooitje hebben we volgens mij altijd weten te voorkomen, maar ons erf aan de Broeklanderdijk was geen sieraad voor de omgeving. Verre van. 

Marten en ik aan de afwas in ons tijdelijke kantoor. Een afgesloten hoofdstuk inmiddels.

Ik durf te stellen dat dat totaal is veranderd. Het terrein is netjes, er liggen geen verdwaalde spijkers meer op de stoep (als ik iets zie liggen, raap ik het op), de beplanting zorgt voor een natuurlijke overgang naar het omliggende landschap, vrachtwagens kunnen achterop ons terrein laden en lossen, onze jongens kunnen het afval van de bouwplaatsen kwijt in verlaagde containers en de aanhangers staan tegenwoordig netjes onder een afdak. Vooropgesteld dat we nooit de ambitie hebben gehad om te verhuizen naar een industrieterrein, zou ons erf nog altijd een rommeltje zijn geweest als we dat wél hadden gedaan. Dus dank gemeente Raalte voor jullie welwillendheid. Nu is iedereen is blij. Oké, behalve die ene klant die terugverlangt naar de tijd waarin we aan een statafel in een bijkeukentje zijn offerte doornamen.

Laatste Berichten

Laat een reactie achter

Stuur ons een berichtje

Stuur ons een berichtje. Dan nemen we zo snel mogelijk contact met je op.

Start typing and press Enter to search